List pasterski Księdza Arcybiskupa

Co jest źródłem naszej nadziei?

Drodzy bracia i siostry w Chrystusie. Od pewnego czasu czułem potrzebę, by regularnie się z Wami komunikować. W przyszłości raz w miesiącu będę kierował do Was krótki list podobny do tego, od którego dziś zaczynam.

W tym miesiącu udzielę święceń diakonatu księdzu Alfonso Spadaro. Uroczystość odbędzie się w parafii św. Jana w Psychiko w sobotę 12 września o godz. 18:30.

Potrzeba święcenia diakonów we wspólnocie Kościoła pojawiła się już w czasach apostolskich. Chrześcijanie spotykali się w prywatnych domach (nie mieli jeszcze kościołów), spożywali wspólny posiłek, odprawiali Eucharystię i okazywali braterską miłość, dzieląc się pieniędzmi i żywnością z ubogimi rodzinami.

Kiedy wzrosła liczba wiernych, pojawił się problem posługi najbardziej potrzebującym. Apostołowie musieli poświęcać więcej czasu na rozdzielanie żywności. Była to wielka pokusa, bo ludzie mają tendencję, by bardziej koncentrować się na potrzebach materialnych i przez to mniej czasu poświęcać na potrzeby duchowe.

Jaką decyzję podjęli Apostołowie?

Św. Piotr Apostoł powiedział: Nie jest rzeczą słuszną, abyśmy zaniedbywali słowo Boże, a obsługiwali stoły. Upatrzcież zatem, bracia, siedmiu mężów spośród siebie, cieszących się dobrą sławą, pełnych Ducha i mądrości! Im zlecimy to zadanie. My zaś oddamy się wyłącznie modlitwie i posłudze słowa. Spodobały się te słowa wszystkim zebranym (Dz 6,2-5).

Jakie wnioski możemy wyciągnąć z tej decyzji Apostołów?

  1. Każdy powinien wypełniać swoją własną misję a nie misję innych osób. Podstawowym zadaniem diakonów była troska o potrzeby materialne wiernych a w dalszej kolejności nauczanie i katecheza. Pierwszym i najważniejszym zadaniem biskupów i księży jest prowadzenie wspólnoty przez modlitwę i posługę Słowa.
  2. Czego oczekujesz od swoich księży? Być może przychodzisz tylko do kancelarii parafialnej po dokumenty lub pomoc materialną i nie interesuje cię głoszone w kościele Słowo Boże i wspólna modlitwa?
  3. Czy potrafisz się modlić – czyli stanąć przed Bogiem i z Nim rozmawiać? Jak często rozmawiasz z Bogiem? Na jakie tematy? Czy prosisz o dobra doczesne, czy o twoje wieczne zbawienie?
  4. Czy wiesz, w co wierzysz? Z jakiego powodu wierzysz? W jakim celu wierzysz? To znaczy, czy przyjąłeś kerygmat – czy znasz Katechizm Kościoła Katolickiego?
  5. Czy znasz Słowo Boże? Czy czytasz Pismo Święte? Czy opierasz swoje życie na radości i nadziei, która płynie z Ewangelii?

Mój Bracie i moja Siostro, oczekujcie więcej od swoich księży. Proście o pomoc, by pełniej żyć wiarą, by cieszyć się z posiadanej wiary i zgodnie z zachętą św. Piotra bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest (1 P 3,15).

Z miłością naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa

                              Ks. Arcybiskup Sebastian